Zonder smartphone leven? Dat kan gewoon.

Leven zonder smartphone kan gewoon

Een half jaar geleden stond ik beteuterd met mijn smartphone in de badkamer. De telefoon was mijn wekker en mijn klok en mijn afleiding en ging altijd met me mee. Tijdens het douchen lag hij dan ook standaard in de vensterbank, op een handdoek, zodat ik af en toe kon controleren hoe laat het was. Tot ik op een middag na het douchen de handdoek eronder wegtrok en de smartphone op de grond kletterde. Er kwamen gekke strepen in beeld, maar ik dacht: ‘Dat droogt wel’. Dat droogde niet en het werd erger. Ik stopte hem in een pot rijst in de hoop dat het zou helpen het vocht weg te nemen, maar het was te laat. De smartphone was verleden tijd.

De eerste dagen

De eerste dagen deed ik zonder welke telefoonsoort dan ook. Cold turkey, zou je kunnen zeggen. Ik voelde me verloren, onthand. De eerste dag was op donderdag 26 maart, ik liep stage in Amsterdam en had een afspraak bij De Balie. Dat was best een eindje bij mijn stageadres vandaan. Ik zocht vooraf panisch de route op op Google Maps, liep de straatnamen en herkenningspunten een paar keer voor mezelf na en liep toen zonder enig hulpmiddel in één keer goed naar de plaats van bestemming. Ik was hoogst verbaasd dat dit zomaar lukte, ik heb nogal de neiging overal te verdwalen en precies de verkeerde kant op de lopen. Ik had zweethandjes en was onrustig omdat ik mezelf niet los op straat vertrouwde, maar het pakte allermachtigst gunstig uit. Op de terugweg durfde ik een stukje af te snijden en dat zelfs dat bleek ik te kunnen.

Op de tweede dag had ik een afspraak bij een uitgeverij voor een project. Onderweg ontstond er een stroomstoring die een groot deel van het treinverkeer rond Amsterdam volledig platlegde. Ik strandde in Almere. Normaal gesproken zou ik op mijn smartphone opzoeken wat de beste optie zou zijn: doorreizen (en zo ja, hoe en wanneer) of omkeren? En ik zou bellen naar mijn afspraak,. Nu stond ik verloren op het perron zonder enige controle. Ik zag een conducteur een trein instappen en vroeg hem om informatie. Die had hij niet. Maar hij bood me wel aan in de eerste klascoupé van zijn trein te gaan zitten, om warm te kunnen wachten. Uiteindelijk heb ik de uitgeverij weten te bellen doordat deze hoofdconducteur het nummer opzocht op zijn iPhone (snap je ook opeens waar telefoonboekjes goed voor waren) en mij met zijn telefoon liet bellen. Ik heb een uur in die coupé gezeten en hele gesprekken met hem gevoerd. Voornamelijk over het werken bij de NS. Ik wachtte tot de boel weer ging rijden maar dat gebeurde niet, dus toen er op een gegeven moment weer een trein terugging, ging ik mee.

De vijfde dag zonder smartphone ging ik alsnog naar de afspraak met de uitgeverij en pakte ik metro’s zonder vooraf in een app te tiendubbelchecken of het wel de goede was. Het was de goede en ik kwam ruim op tijd. Eitje, blijkt dus.

Liegen voor je smartphone

Toen mijn smartphone in de rijst zat, bestelde ik een simpele Nokia. Zo eentje met druktoetsjes (waarbij je nog moeite moet doen en geduld moet hebben om een bericht te versturen) en een toetsencombinatie om het ding te blokkeren en ontgrendelen. Die ontving ik op de zesde dag die ik telefoonloos had overleefd. Ik kocht hem om zo snel mogelijk weer iets te hebben om mee te kunnen communiceren. Ik was van plan mijn smartphone te laten repareren. Maar die geliefde Samsung Galaxy S4 had ik niet bij mijn provider gekocht, maar goedkoper bij Belsimpel. Dus via hen moest ik de reparatie regelen. Ik las de vragen van het reparatieformulier door en verzon de antwoorden. Ik zou liegen, verbergen dat ik hem had laten vallen, want dan viel het hopelijk onder de garantie. “Hij gaat nog wel aan, maar het beeld is zwart”, zou ik schrijven, “geen idee hoe het komt, het was opeens zo”. Ik vulde het formulier digitaal in en sloeg het op, stopte de smartphone in een bubbelkussenenvelop en nam me voor het formulier snel te printen.

Leven zonder smartphone kan gewoon
Zo blij was ik

Minder prikkels

Ik speelde al vaker met het idee zonder smartphone te leven; het leek me wel verstandig er eens zonder te doen, maar ik had ‘m waarschijnlijk nooit zelf weggedaan als ik niet zo slim was geweest het hippe dunne ding te laten vallen. Nu was het een gedwongen keuze. Maar ik raakte al snel gewend zonder hem te leven en kreeg steeds minder behoefte moeite te doen om mijn Galaxy S4 terug te krijgen. Hoe langer ik zonder deed, hoe meer mensen ik zag die niet om zich heen maar in hun handen keken. Hoe minder ik het ding miste, hoe meer ik merkte dat het voor anderen niet te begrijpen was. Onder artikelen over smartphoneloos leven (zoals dit artikel of dit artikel) of -online- gesprekken daarover lees je dingen als: ‘Ik kan niet zonder de app van NS en de buienradar’. Daar ga ik inmiddels van zuchten, want je kunt er prima zonder.

Ik heb wel terugvallen gehad waarop ik dacht: ‘Het is mooi geweest, nu stuur ik ‘m echt op’. Ik wilde bijvoorbeeld gewoon Spotify kunnen gebruiken onderweg zonder mijn complete laptop op te duikelen uit mijn tas. Of weer eens wat posten op Instagram. Of gauw een aansluiting opzoeken op 9292ov.
Maar het gevoel van rust overtreft dat. Ik heb nu een ‘ik zie wel hoe het gaat’-houding in plaats van ‘ik-heb-alles-onder-controle’-gevoel dat negen van de tien keer niet eens klopt (want dan komt de trein opeens te laat, of staat die op een ander spoor, of is een weg opgebroken terwijl je telefoon dat niet had verteld). Het besef ook dat niet alles in drie miliseconden beantwoord hoeft te worden. Dat er niemand doodgaat als jij wat later bent omdat je niet de beste treinoptie hebt genomen. Zelfs niet als je niet kunt bellen of een bericht kunt sturen. Ik voelde een constante druk door die smartphone, dat ik iets moest en wilde, maar die druk blijkt volledig ongegrond te zijn. De wereld blijft gewoon draaien, weet je.

Leven zonder smartphone

Ik kijk in de trein dus weer gewoon rustig naar buiten, loop als ik loop ook echt en ben niet ondertussen in een of andere virtuele wereld. Ik zie weer merels met takjes slepen, of de gekke vormen of kleuren in huizen, of wat mensen doen als ze staan te wachten. Ik kan niet meer bij elk ongemakkelijk euvel vluchten door mezelf te richten op mijn zogenaamd ultra veeleisende en belangrijke internetwereld, ik moet het ongemak ondergaan en een manier vinden om ermee om te gaan. Zelf. Niet met hulp van een technisch ding. Ik kan het allemaal zelf aan.

Inmiddels is het exact zes maanden later. Mijn smartphone ligt nog altijd in een bubbelkussentjesenvelop te wachten tot er wat mee gedaan wordt. Boven, in een rommelmandje waar ook een lettertang, stickers, stiften en andere verdwaalde spullen liggen. Waarschijnlijk op weg naar de doos waar ook mijn paarse Gameboy Color en mijn pokémonkaarten in zitten.

Lees ook de blogpost van Hanneke Hendrix (mijn grote voorbeeld op het gebied van smartphoneloos leven) over haar overstap van een iPhone naar een Nokia 3310.

|| de foto’s in dit bericht zijn gemaakt door mijzelf ||

Een gedachte over “Zonder smartphone leven? Dat kan gewoon.

  1. Met een glimlach op m’n gezicht zit ik je blog te lezen. Je schrijft toegankelijk en wat je vertelt is zo herkenbaar. Dank voor je eerlijkheid en het delen! Liefs, Maike

Een reactie plaatsen

Om je zo fijn mogelijk op deze website te laten rondkijken, maak ik gebruik van cookies en daar moet ik je even van op de hoogte brengen. || Meer informatie ||

Net als veel andere sites maakt ook Michellebrouwt.nl gebruik van cookies om je zo fijn mogelijk op deze blog te laten surfen. Als je de website blijft gebruiken, of simpelweg klikt op 'Accepteren' in de balk hieronder, dan geef je aan dit oké te vinden. Wil je dit niet, dan mag je gewoon blijven lezen, maar het kan zijn dat niet alles dan even goed werkt - de cookiemelding zal bijvoorbeeld in beeld blijven. Als je cookies accepteert wordt jouw keuze drie maanden bewaard blijven tenzij je zelf je cookiegegevens in de tussentijd wist. Dan zal de balk weer in beeld verschijnen.

Uitleg sluiten