Rijangst overwinnen en afstuderen

Rijangst overwinnen - rijbewijs - auto

Ik ben geen beginnend bestuurder meer, maar ben doodsbang om auto te rijden. Mijn rijbewijs zegt: bijna zes jaar rijervaring. Ik weet dat ik in die bijna zes jaar misschien maar zes keer autogereden heb. Ik krijg geen strafpunten meer bij een overtreding. Ik word gezien als ‘ervaren’ bestuurder, maar durf niet achter het stuur te stappen.

De laatste keer dat ik autoreed zou zomaar drie jaar geleden kunnen zijn, met kerst een klein stukje van nog geen vijftien kilometer, van Leeuwarden naar Oentsjerk. Ik wil nu, mede door mijn afstudeerproject, mijn rijangst overwinnen. Ik ga terug naar mijn rijschool voor een rijles. Dat is de eerste stap, de eerste beweging.

Afstudeerwerk

Mij moet je dus wel in een helikopter van de rand duwen om me de sprong te laten durven maken. Ik durf niet, wil wel, ga niet. Mijn afstudeerbegeleider, dichter Tsead Bruinja, wil tijdens een hoe-nu-verder-gesprek naar aanleiding van mijn vastlopen een deal met me maken: ik moet vanmiddag nog naar de rijschool gaan om een rijles aan te vragen. Ik zeg bijna nee. Ik wil de stap niet nemen, de buitenwereld mij op weg laten helpen. Maar Tsead duwt me en ik spring.

Wat heeft dat afstuderen nu met de rijangst te maken? Ik ben een beginnend bestuurder met zes jaar praktisch blanco rijervaring en ik ga afstuderen met road poetry: een gedichtenbundel die een reis beschrijft. Hierin rijdt de hoofdpersoon in een auto bij haar huis in Groningen weg om van de gasbevingen verlost te zijn. Ik wil de bundel niet schrijven zonder zelf ervaren te hebben hoe het is om met de auto op de weg te zijn. Zonder te zien, horen, ruiken, voelen wat er op en naast de weg gebeurt; in tankstations, op parkeerplaatsen, op de snelweg en daarbuiten, en wat er met mij gebeurt als ik wegrijd van waar ik eigenlijk wil zijn.

Rijangst overwinnen: terug naar de rijschool

Het is woensdagmiddag en een ruim uur nadat ik Tsead heb gesproken sta ik in mijn oude rijschool: de ANWB Rijopleiding in Zwolle. Ik ben daar praktisch ‘kind aan huis’, heb altijd contact gehouden ook al was ik allang geslaagd. De mensen zijn simpelweg leuk daar. Tanja, baas van de balie, reageert enthousiast, opgetogen, open. Elka, mijn instructrice, is er nu niet, maar geeft mij wel morgen al les. Actie!

Het is donderdagochtend en ik ben zo ontzettend zenuwachtig. Ik ben benauwd, misselijk, ik heb het koud. In onderstaand filmpje vertel ik je er meer over. Video is een beetje een experiment voor mij, dus sorry voor het gewiebel.

Om 13.00 uur fiets ik naar de rijschool. De rijlessen lopen wat uit waardoor ik om 13.30 uur niet in de auto zit maar nog in de rijschool, op een piepende kruk, zuchtend van de zenuwen. Uiteindelijk haalt Elka me dan toch op. Ik ben even in de war als ik alle knopjes in de auto zie. Ik vergeet dat ik de koppeling moet indrukken om te kunnen starten. Maar uiteindelijk gaan we. En ik ben een comedyshow. Ik gooi de spanning eruit door veel te benoemen, door me hardop dingen af te vragen, om dingen te lachen. We rijden wat door Zwolle, pakken stukjes snelweg, rotonde, door wijken en over de ring. Ik voel me iets beter, maar ik blijf onzeker over mijn rijkunsten. Elka verzekert me dat mijn voertuigbeheersing nog goed is, dat het soepel gaat. Ik moet wel wat meer afstand houden tot mijn medeweggebruikers en hoef de dode hoek niet zo ‘diep’ te controleren als ik steeds doe. Dingen die ik tijdens mijn rijlessen ook al wel eens heb gehoord, dus die niet ontstaan zijn doordat ik lang niet heb gereden. Ik kan het nog.

De rijles is voorbij. Ik ben weer thuis en ik zoek op Marktplaats en AutoScout24 naar auto’s. Dat is wat ik voel: ik wil meer rijden, ik móét meer rijden om die angst kwijt te raken. De drempel (ha!) is verlaagd, maar ik voel ‘m nog heel erg, ik voel de angst nog. Als ik nu niet doorga met rijden is de angst zo weer torenhoog. Ik wil een auto.

Rijangst overwinnen - auto lenen - autorijden

Auto lenen

Ik ben een beetje misselijk. Het is vrijdag en vanmiddag rijd ik van Arnhem naar Zwolle, in een auto, zonder iemand naast me. Nogal een vuurdoop. Ik heb geen auto gekocht, dat zou wel heel snel en overdreven zijn, maar ik leen de auto van mijn vader voor een paar dagen.

Ik neem de trein naar Arnhem, ben stik nerveus en besluit dat ik straks in de stad een cd van mijn min of meer favoriete band Arcade Fire koop, om het vooruitzicht te gaan rijden leuker te maken. Met mijn vader loop ik door Arnhem. We maken foto’s met onze Nikons, ik koop de cd, we prutsen met handmatige instellingen op onze camera’s en wandelen naar mijn vaders huis. Ik aai de kat, de hond, bekijk mijn vaders portfolio. Ik voel de zenuwen als ik denk aan autorijden. Ik word weer misselijk. Arnhem-Zwolle is ver.

Voor ik zelf de snelweg op ga laat mijn vader me de weg Arnhem uit zien en laat me in m’n uppie over een bospad rijden terwijl hij het weggetje afloopt. Ik rijd over een wildrooster naar een weg met onverwachte bochten door de bossen. Ik wil niet te ver rijden omdat mijn vader dat hele stuk achter me aan moet lopen. Het is een smal weggetje en ik beschouw het als een eenrichtingsweg. Ik vind dat ik niet kan keren, dus ik stop op een kruising. Van achter een hekje op een erf staan twee honden naar me te blaffen. “Zag het er een beetje geloofwaardig uit” vraag ik mijn vader als hij weer achter het stuur zit, “toen ik je voorbij reed?” Het blijft een beetje doen alsof.

Zwolle-Arnhem

Mijn vader rijdt niet helemaal naar zijn huis terug, hij besluit het laatste stuk naar huis te lopen. We staan op een parkeerplaats aan de Koekoekstraat en vanaf hier ga ik naar mijn huis rijden. Ruim 65 kilometer. Mijn vader laat me nog zien hoe ik de motorkap open krijg, geeft me de sleutel en ik rijd wat loeiend de weg op. Het optrekken is nog even wennen. Het hele eerste stuk doe ik mijn vader na en herhaal ik wat hij heeft gezegd. ‘Bij deze drempel moet je wel een beetje vaart minderen, die andere hoef je niet serieus te nemen’. Ik rem niet maar laat mijn gas los, zeg ‘Ik kan dit’ tegen mezelf. Niet dat ik het écht geloof.

Ik heb een opnameapparaatje bij me waarmee ik mijn gewauwel wil opnemen. Ik leg ‘m alleen heel onhandig in het dashboard neer waardoor je veel getril en geschuif hoort, en meer motor en muziek dan mijn stem. Maar hieronder een korte compilatie van mijn nog enigszins verstaanbare woordelijke uitspattingen tijdens mijn eerste reis alleen op de snelweg. (Het is een beetje lelijk geëdit met die stiltes tussendoor maar ik wist even geen andere oplossing).

 

Vijftig minuten later sta ik aan het eind van mijn straat in een vak geparkeerd. Ik ben achteruit een vak ingereden, het verbaast me dat ik dat nog aandurfde na die hele rit. Niet de ‘easy way out’ (“Moet ik mezelf dit echt aandoen?”). Als ik de motor uitzet tril ik, komt alle spanning los en zeg ik allemaal gekke dingen. Ik blijf een tijdje nogal trillen, maar ik heb het overleefd en de andere mensen op de weg ook. Niemand is dood. De auto staat niet al te scheef geparkeerd. Ik kan wel janken van spanning dus ik eet chocolademunten als beloning / troost. ’s Avonds voel ik dat de spanning nog altijd even hoog is. Ik baal een beetje. Waarom is die nu nog altijd niet minder?

Rijangst overwinnen - autoradio

En weer rijden: Meppel zonder iets te moeten

Het is zaterdagochtend en ik zou vandaag met mijn vriend naar Almelo rijden maar we gaan toch maar niet. Ik vind wel dat ik moet rijden. Zeker omdat ik nog steeds bang ben maar ergens wel meer vertrouwen heb in dat ik het kan. Ook al gaat er nog veel niet helemaal soepel. Ik voel weerstand om te gaan rijden. Maar ik ga toch. Door de zaterdag- en Sinterklaasdrukte nota bene, maar die mee blijkt te vallen.

Ik rijd naar Winkelcentrum de Aa-landen, haal wat spullen die ik nodig heb en een vrolijke kersttrui bij de Hema en ga op bezoek bij De Tuinen, mijn oude werk. De kersttrui met sneeuwpop is een beetje een troosttrui, of een overwinningstrui. Zoals de chocola van gister. Terug in de auto wil ik eigenlijk niet meer de snelweg op, maar nu naar huis rijden vind ik ook maar laf. Ik heb de afslag en de route weer terug de snelweg op al uitgezocht. Dus ik ga.

Ik voel me al een heel stuk beter in de auto, voel me vrolijk, leun wat achterover in de stoel, maar tel wel de kilometers af tot ik bij Meppel ben. De afslag gaat goed, maar de manoeuvre stoplicht – rijden – rechts voorsorteren – stoplicht – de snelweg weer op is wel erg heftig. Ik overleef het maar er is wat spanning terug. Toch is ook de terugweg op de snelweg niet te vergelijken met het snelwegstuk van gisteren. Het gaat beter. Ik voel me meer op mijn plek.

Dit keer heb ik het opnameapparaatje op mijn tas op de stoel naast me liggen. Ook niet optimaal, zo blijkt. Maar ik rijd zonder muziek en dat is al een hele verbetering. Hieronder weer een compilatie van mijn uitspraken. (Ik vind ze bij vlagen hilarisch).

 

HEMA Kersttrui sneeuwpop - rijangst overwinnen
Trui: HEMA

In het donker

Zaterdagavond rijd ik met mijn vriend en de hond rondjes door de wijk. Dat is voor de hond ook bijna de eerste keer in een auto. Ik rijd langzaam, maar dat is niet erg, er is niemand op straat en de wegen door de wijk zijn krap. Ik wil eigenlijk nog niet in het donker rijden. Maar ik doe het toch. Stiekem omdat we door de McDrive gaan. Maar dat zeg ik er maar niet bij. Weer thuis blijkt de bestelling niet te kloppen, dus even later rijd ik er weer. In het donker, door de wijk, door de McDrive. Ik neem het niet op met mijn opnameapparaatje, maar ik ben opgetogen. Ik geloof dat ik op een gegeven moment hardop zeg: “Oké, dit begint te wennen”. Ik kan dit. Het is doodeng maar ik hoop dat het inderdaad went.

Zaterdagavond  schrijf ik aan deze blog en komt in mijn favorietenlijst op Spotify een nummer van de Foo Fighters voorbij: New Way Home. En dat nummer voelt perfect nu. Met de auto vind ik nieuwe wegen vooruit, en nieuwe wegen naar huis. En ik ben wel bang, maar het is best goed om mee te zingen dat dat niet zo is. I’m not scared, I felt like this on my way home, I’m not scared!

>> Zijn er lezers onder jullie die ook hun rijangst overwinnen? Of heb je een andere angst die je aan wil pakken? <<

4 gedachten over “Rijangst overwinnen en afstuderen

  1. Na mijn afrijden (rete spannend, 1 keer gehaald) kreeg ik binnen drie maanden een bijbaantje in de auto wereld. Ik moest auto’s van a naar b rijden. Ik kan he vertellen: het heeft me geleerd om auto te rijden. Ik vond het awesome. Ik reed in de nieuwste maar ook grootste auto’s. Wat ik wel zwaar poep vond was ik verhuiswagentjes rijden. Zo groot en lomp en ik kon niet zo goes bij de pendalen. Maar toch gedaan. Blij om ook. Ook heb ik een paar jaar in de oude eend van mijn vriend gereden. Heel anders dan die luxe auto’s van nu. Maar nog steeds heel erg gaaf. De oude eend is verkocht want we willen nu iets veiligers (je voelt je erg kwetsbaar in een stukje blik). Hoe vaker en meer je rijdt hoe gemakkelijker het je af gaat. En rijden hier in Grunn is totaal anders dan in t westen van t land. Na Utrecht schrik ik ook soms, opeens vijf rijbanen, op welke moet ik dan rijden? Haha.

    Succes met je angst overwinnen en je bent van harte welkom om eens naar Grunn te rijden en een kopje koffie/thee te komen doen ;).

    • Ja, dat is wel hét ding: blijven rijden na je rijexamen. Ik had die middelen helaas niet maar dat werkt wel echt het best. Gewoon rijden. Wel heel spannend meteen zo’n baantje als je je rijbewijs net hebt! Maar zorgt er wel voor dat je eraan went.

      Mijn moeder en broertje wonen in Groningen dus ik wil daar sowieso wel eens heen rijden. In het westen kom ik voorlopig niet. Dat is nog even een stapje te ver. Maar dat is oké, vind ik ^-^ Woon je in het centrum van Groningen?

Een reactie plaatsen

Om je zo fijn mogelijk op deze website te laten rondkijken, maak ik gebruik van cookies en daar moet ik je even van op de hoogte brengen. || Meer informatie ||

Net als veel andere sites maakt ook Michellebrouwt.nl gebruik van cookies om je zo fijn mogelijk op deze blog te laten surfen. Als je de website blijft gebruiken, of simpelweg klikt op 'Accepteren' in de balk hieronder, dan geef je aan dit oké te vinden. Wil je dit niet, dan mag je gewoon blijven lezen, maar het kan zijn dat niet alles dan even goed werkt - de cookiemelding zal bijvoorbeeld in beeld blijven. Als je cookies accepteert wordt jouw keuze drie maanden bewaard blijven tenzij je zelf je cookiegegevens in de tussentijd wist. Dan zal de balk weer in beeld verschijnen.

Uitleg sluiten