#3: Rijangst overwinnen (#15of2015)

Rijangst overwinnen - Afstuderen - Michelle brouwt

Eén van de grootste belevenissen dit jaar is voor mij autorijden, mijn rijangst overwinnen. Ik heb mijn rijbewijs al sinds februari 2010, maar ik reed nauwelijks. Ik had aan het begin van dit jaar veel van wat gebeurde niet verwacht, maar wat ik vooral niet wist is hoe groot mijn rijangst was, en dat ik die zou overwinnen.

In beweging komen

Op 2 januari dit jaar schreef ik ‘Mijn ideeën bij 2015, of: wat ik écht wil‘ en uiteindelijk deed ik het helemaal anders. Dit schreef ik vorig jaar op woordenbrouwer.nl:

Er zijn een paar dingen waarvan ik denk dat ik ze moet doen om blij te worden.
Om bij mezelf te blijven. Of te komen. Of in elk geval: om er een goed jaar van te maken.
Dat zijn:
– Me zo min mogelijk verplichtingen op mijn nek halen. (Ik word zo moe van moeten – ook van leuke dingen moeten);
– Een periode écht helemaal niets doen. Bewegen en ademen, en dat dat dan ongeveer alles is. Mediteren, wandelen, whatever. Geen internet, geen opdrachten, geen dingen die moeite kosten, geen buitenwereld;
– Gezonder eten. Vaker rauwe of vegetarische of veganistische periodes;
– Verhuizen naar de stad waar de grote familie van mijn vriend ons opwacht;
– Vertragen. Het gaat soms allemaal veel te snel. Ik heb extreem de behoefte niet meer zo snel te gaan. Niet timmeren aan de weg, maar die kalm bewandelen. Niet rennen en vliegen, maar slenteren en stilstaan. Niet zo op vooruit focussen. Het is soms ook goed géén stap te zetten. In 2015 wil ik doen wat ik al die tijd al voel: niet zoveel bewegen. Mezelf sussen. Wiegen. Vertragen. Zachtjes leven.

Ik schreef dit begin 2015 omdat ik min of meer uitgeput was. Ik kon niet meer, wilde rust, stilstaan. En nu is het eind 2015 en schrijf ik een scriptie over beweging, een afstudeerwerk over iemand die reist en ging ik kort geleden mijn rijangst overwinnen door drie weken lang iedere dag auto te rijden. Hoe anders een jaar toch kan gaan dan je had verwacht.

Rijangst overwinnen

In een eerdere post schreef ik al over mijn rijangst, toen ik net had besloten die te gaan overwinnen. Toen ik audio-opnames deelde van wat ik zei tijdens het rijden. Voornamelijk wanhoopskreten. Ik nam een rijles bij mijn oude rijschool, reed de volgende dag als totale vuurdoop van Arnhem naar Zwolle in de auto van mijn vader die ik een tijdje mocht lenen en de volgende dag naar een winkelcentrum en naar Meppel – gewoon, om maar te blijven rijden. De avond erna reed ik rondjes door de wijk in het donker.

Rijangst overwinnen - Afstuderen - Michelle brouwt

Een angst die groter is dan je denkt

Toen mijn afstudeerbegeleider mij op pad stuurde naar mijn oude rijschool voor een opfrisrijles besefte ik dat mijn angst groter was dan ik dacht. Ik heb nooit wat met die angst te maken gehad, want ik hoefde niet te rijden. Pas toen die rijles in zicht kwam voelde ik hoe hoog mijn weerstand was. Dat ik een nare kriebel in mijn buik kreeg, benauwd en misselijk werd en het koud kreeg.
Maar toen ik de volgende dag een auto te leen had voor enkele weken, merkte ik dat ik zelfs toen nog niet wist hoe groot de angst was. Ik verwachtte namelijk dat het snel zou wennen. ‘Het is eng, maar dat is vast gauw voorbij, na een paar keer rijden gaat die kriebel vast weg’. Maar dat was niet zo. Na drie weken kroop ik nog altijd benauwd achter het stuur, met zweterige handen, ik kon vaak zo gaan huilen maar deed het niet. Ik vond het rijden uiteindelijk zoveel enger dan ik dacht, en die zenuwkriebel in mijn buik is in drie weken niet verdwenen. Ook bij kleine stukjes kreeg ik buikpijn en werd ik benauwd. Maar het is wel minder geworden: minder heftig en minder vaak. Niet meer bij iedere rit. Niet meer totaal in paniek.

Overwinningen

In de drie weken dat ik de auto had heb ik mezelf continu in het diepe gegooid. Blijven rijden. Gaan. Juist omdat het eng is er doorheen knallen. Sinds mijn vorige blogpost over rijangst ben ik bijvoorbeeld met de auto naar school gegaan – ’s ochtends vroeg helemaal naar Arnhem, en daar ook parkeren dus, en ’s middags weer terug. Ik heb in drie weken drie keer getankt (bij selfservicestations omdat die goedkoper zijn), heb voor het eerst getoeterd toen ik stond te wachten om een weg op te rijden en de auto voor mij maar niet ging rijden toen de weg vrij was. Ik was toen trouwens in mijn uppie onderweg, het was donker, het miezerde en ik had de hond mee in de kofferbak. Zoveel revoluties op een dag.

Een andere dag reed ik naar Almelo, wat een onbekende weg voor me is, en deed de terugweg in het donker terwijl ik dat het engst vind. Met Kerst reed ik 220 kilometer op een dag, waarop ik op een gegeven moment (meer dan) 140 kilometer per uur reed, een verkeerde afslag nam waar ik twee rotondes rond reed en toen maar even ergens stopte om de route nog eens extra te checken, waarna ik weer de snelweg opging en alsnog verkeerd reed, maar met gemak een andere weg vond. Deze week bracht ik de auto terug naar Arnhem en onderweg ging ik voor de eerste keer door een wasstraat en reed ik Zwolle uit via het verkeersplein waar ik zo benauwd van word. De laatste rit voorlopig was de fijnste rit tot nu toe.

Cijfertjes: in de drie weken met auto heb ik drie keer getankt, een keer getoeterd, een keer geparkeerd bij een parkeerplaats met slagboom, twee keer geparkeerd op een plek met betaalautomaat, ontelbaar keer gratis geparkeerd, reed ik een keer over het grote verkeersplein in Zwolle en een keer door de wasstraat, reed ik twee keer naar Arnhem en twee keer van daaruit naar Zwolle, een keer naar Friesland, een keer naar Almelo en een keer naar een volledig onbekende plek (Balkbrug) over een gedeeltelijk onbekende weg. Ik sloot het autoavontuur af door voor het huis van mijn vader achteruit in een vak file te parkeren, of hoe je fileparkeren ook vervoegt. En dat ging goed.

De trucs

De beste truc bleek: niet denken maar doen. Hoe minder tijd ik had om na te denken over ‘dat ik straks weer de weg op moet’, hoe beter. De rit in mijn uppie met de hond in het donker terwijl het miezerde was ook last-minute en ging waarschijnlijk daardoor zo goed. De laatste rit naar Arnhem moest ook gebeuren en binnen bepaalde tijd omdat ik die met mijn vader had afgesproken. Een beetje druk kan dus gek genoeg geen kwaad.

Ik merk wel dat ik rustiger rijd als ik de weg ken of goed heb uitgestippeld, als ik een of meerdere bestemmingen heb waar ik naartoe kan rijden. Google Streetview van tevoren is voor mij een uitkomst, die zorgt dat ik ijkpunten heb waardoor ik zekerder mijn weg kan vinden. Onderweg heb ik de route op papier bij me, waar ik met pen in het groot de belangrijkste aanwijzing bij heb gekalkt. Het is een manier van controle vinden, daar ben ik me van bewust, maar hij werkt en zorgt ervoor dat ik kalmer ben als ik rijd. Voor nu is dat al heel veel waard.

Het is zo’n verschil met wat ik dacht dat er in 2015 zou gebeuren en met wat ik in januari ook nog wilde laten gebeuren. Ik ben blij dat ik energie gevonden heb om mijn comfortzones uit te breiden en in beweging te komen. Dit jaar was wat dat betreft zo waardevol. Weg met die angst, en uit dat hoofd. Doen. Gaan. Ik ben op de goede weg.

>> Welke angst kun jij overwinnen? <<

 

5 gedachten over “#3: Rijangst overwinnen (#15of2015)

  1. Ik heb sinds september 2013 mijn rijbewijs en pas sinds twee maanden dat ik niet meer acuut hoef te poepen als ik zo in de auto moet stappen (stress slaat bij mij nogal op de darmen). Gister voor het eerst zonder instructeur het verkeersplein bedwongen en ik overweeg nu om de auto binnenkort eens voor de deur te zetten in plaats van verderop te parkeren zodat ik hem niet hoef te fileparkeren. Er is hoop.

    • Ohhh, yes, wat goed!! Verkeersplein viel mij reuze mee, dat ding leek in mijn herinneringen echt gigantisch maar ik was er zo weer af ook al moest ik driekwart. Maar het was dan ook zondag, dat scheelt ook wel een hoop.
      Fijn gevoel hè, gewoon doen? 🙂

  2. Wat goed van je! Ik heb ook een soort rijangst, ik rij sinds ik mijn rijbewijs heb (2009) alleen nog maar in automaten. Ik wil dus ook een rijles gaan volgen zodat ik weer in een schakelbak kan rijden. Maar het is een gedeelde angst voor schakelbak rijden, maar ook voor de grote van de auto. Het werkt af en toe zo beperkend, dus ik hoop het in 2016 te kunnen afschrikken!

    • Jaaa, zeker doen! Die angst is zo flauw, als je het eenmaal weer een paar keer (of een heleboel) hebt gedaan wordt het echt weer minder.
      Ik weet niet of ik in een automaat zou willen rijden. Met een schakelbak voel ik me toch wel min of meer ‘in control’. Dus heeft allebei wel voordelen. Tof dat je het in 2016 aan wil pakken, laat je het me weten als je het hebt gedaan? 🙂

Een reactie plaatsen

Om je zo fijn mogelijk op deze website te laten rondkijken, maak ik gebruik van cookies en daar moet ik je even van op de hoogte brengen. || Meer informatie ||

Net als veel andere sites maakt ook Michellebrouwt.nl gebruik van cookies om je zo fijn mogelijk op deze blog te laten surfen. Als je de website blijft gebruiken, of simpelweg klikt op 'Accepteren' in de balk hieronder, dan geef je aan dit oké te vinden. Wil je dit niet, dan mag je gewoon blijven lezen, maar het kan zijn dat niet alles dan even goed werkt - de cookiemelding zal bijvoorbeeld in beeld blijven. Als je cookies accepteert wordt jouw keuze drie maanden bewaard blijven tenzij je zelf je cookiegegevens in de tussentijd wist. Dan zal de balk weer in beeld verschijnen.

Uitleg sluiten